www.TheSeaNation.gr

«Παρά πόδα» οι Χούθι προς ώρας…

Ενώ η κρίση στον Περσικό Κόλπο κλιμακώνεται ώρα με την ώρα με τις ανταλλαγές πυραυλικών επιθέσεων ένθεν κακείθεν η εμπορική ναυτιλία, που περιμένει αν και πότε θα ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ για τα δεξαμενόπλοια «βλέπει» στην Ερυθρά Θάλασσα «ησυχία» όσον αφορά στους Χούθι. Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγα μόλις 24ωρα πριν ο Αμπντούλ-Μαλίκ αλ-Χούτι είχε στείλει διακριτικά ένα διαφορετικό μήνυμα, λέγοντας ότι οι Χούθι επρόκειτο να εξαπολύσουν επιθέσεις, ενώ επιφυλάχθηκε του δικαιώματος να το κάνει. Ωστόσο μέχρι ώρας αυτό δεν έχει συμβεί γεγονός που έχει προκαλέσει ένα νέο κύκλο αναλύσεων για τις αιτίες που οι Χούθι δεν προχωρούν στην υλοποίηση των απειλών τους παρά το γεγονός ότι είναι γνωστό πως συστρατεύονται με το Ιράν. Μια πρώτη εξήγηση για την αδράνεια των Χούθι είναι ότι «φοβούνται» ότι οι Ιρανοί είναι πλέον μια χαμένη υπόθεση ή ότι υπέστησαν τόση ζημιά στην ηγεσία τους και στη στρατιωτική τους ικανότητα στις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις τον περασμένο Αύγουστο που ίσως φοβούνται να προκαλέσουν έναν ακόμη γύρο τέτοιας καταστροφικής τιμωρίας. Όπως και να έχει στη Ερυθρά δεν υπάρχει «έλλειψη στόχων» καθώς ένα σχέδιο κινήσεων πλοίων στις θαλάσσιες περιοχές που κινδυνεύουν από περαιτέρω επιθέσεις των Χούθι χθες 7 Μαρτίου έδειξε πολλά πλοία να διέρχονται από την περιοχή χρησιμοποιώντας τον Διάδρομο Διέλευσης Θαλάσσιας Ασφάλειας (MSTC).
Την ίδια στιγμή άλλοι αναλυτές έχουν εστιάσει στο αν και κατά πόσον η επιλογή του περίπλου της Αφρικής για πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων θα «παγιωθεί» ως λύση καθώς φαίνεται ότι τείνει να επιβεβαιωθεί η ρήση «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Το 1956, το 1967 και το 1973, οι αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι προκάλεσαν μακροχρόνιες διακοπές λειτουργίας της Διώρυγας του Σουέζ. Μετά τον πόλεμο του 1967, η διώρυγα παρέμεινε κλειστή για περίπου οκτώ χρόνια, παγιδεύοντας εμπορικά πλοία στα ύδατα της ενώ κάπου στο 2008, η θαλάσσια πειρατεία επανεμφανίστηκε ως επικίνδυνη απειλή για την εμπορική ναυτιλία στα ανοιχτά του Κέρατος της Αφρικής. Η οποία αποσοβήθηκε από μια διεθνή αρμάδα περίπου 30-40 πολεμικών πλοίων που επιχειρούσαν βάσει του ψηφίσματος 1816 του ΟΗΕ και εμπόδισε τη διαδρομή μέσω του Κόλπου του Άντεν και της Διώρυγας του Σουέζ να γίνει καταφύγιο πειρατείας.
Το ανησυχητικό για το διεθνές εμπόριο αυτή την χρονική συγκυρία είναι ότι οι εταιρίες διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων «επαναπροσδιορίζουν» τις προσεγγίσεις των πλοών τους αναγγέλλοντας επίναυλους κατά την πάγια τακτική τους σε τέτοιες περιόδους κρίσεων αλλά με μία διαφορά. Σε αυτή την περίοδο υπάρχει όχι ως φόντο αλλά ως κυρίαρχο σκηνικό το ενεργειακό. Και τούτο γιατί ενώ όλοι, ή σχεδόν όλοι, ασχολούνται με το πού θ φτάσει η τιμή του βαρελιού από το «κλείσιμο» του Ορμούζ κάποιο «βλέπουν» και τον κίνδυνο οι αγορές να ξεμείνουν από πετρελαιοειδή και άρα και τα πλοία του τομέα με τις ναυτιλιακές να καλούνται προσεχώς να «πληρώσουν» το αυξημένο κόστος των καυσίμων στα κομβικά λιμάνια εφοδιασμού με καύσιμα. Σε τελική ανάλυση το θέμα του πληθωρισμού φαίνεται ότι θα είναι ο επόμενος πρωταγωνιστής αν και ακόμη ο «σκηνοθέτης στο Λευκό Οίκο» να μην έχει πει την τελευταία λέξη...

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.